Ang Tuliro kong Puso

Before you read, imagine Sir Chief and/or Maya staring at a blank space, uttering the lines in their minds, alternately or simultaneously.

ANG TULIRO KONG PUSO

Sadya mang magulo ang aspetong ito

Naghahari s’yang damdamin ng puso

Isipan ay hindi pwedeng manggambala

Sa pagkasidhi, pagpigil ay ‘di kaya

Sino ba naman ang isang katulad ko

Upang humambalang sa agos na ito

Pilit na lalabanan ang pagragasa

Ngunit wala na nga namang magagawa

Hindi ko pa alam kung bakit ganito

Ang tanging pinipintig ng damdamin ko

Wala nang iba pa kundi pangalan mo

Paulit-ulit, sadyang nakakalito

Ito ba’y wala na talagang hangganan?

Hindi ba kaya ng pusong ‘to lumaban?

Wala bang karapatan aking isipan?

Sadya na akong nagugulumihanan.

Bakit ngayon lamang ito napagtanto?

Walang namang binatbat ang kahit sino

Kapag lumusong na sa ilog na ito

Mangmang ang pinakamatalinong tao

Hindi pa nga ako nakakapagpasya

Paano kung ako ay magpapadala

Sa pagsintang tubig na maalinsangan

Na itinakdang bawal ng kapalaran

–

Hi, everyone! This poem is legitimately written by me 2 years ago. Naisip kong i-share kasi nung sinulat ko ‘to, nasa kaparehong sitwasyon ako ni Maya. I re-read the poem and thought that it would perfectly fit the characters’ emotion and thoughts at this point in time, lalo na ang nagugulumihanang si Sir Chief. Actually miski nga kay Nikki at Luke pwede eh. I hope you like it!

Visit my blog for more: www.expressivelass.wordpress.com

About these ads